August 10, 2011
TweestromenlandAl te vaak laat mijn geheugen me in de steek. Wie me enigszins kent weet dat. Af en toe echter zijn er van die uitzonderingsmomenten die de regel bevestigen. Neem nu gisteren.We verkennen dan Diyarbakir, het centrum van Koerdisch Turkije, dat overigens minder onrustig is dan we verwacht hadden. Blijkt die stad aan de Tigris te liggen. “De Tigris”, zeg ik tegen mezelf, “dat moet dıe fameuze rivier zijn die vroeger samen met de Eufraat het Tweestromenland ofte Mesopotamië vormde.” Niets is mınder waar.Naar aanleiding van voorgaande zin even een terzijde: in het Turkse alfabet bestaat zowel de i (met puntje, zoals bij ons) als de ı zonder puntje. Die ı zonder puntje staat vervelend genoeg op de zelfde plaats van het klavier waar zich bij ons de i mét puntje bevindt. Lastig typen dus.Waar was ik? Herınnerıngen (lap, weer geen puntjes) aan vervlogen tijden. De lagere school. Toen het leek of we ieder schooljaar in september moesten beginnen met prentjes in een boek te plakken over de prehistorie. Een maand later of zo volgden dan de Egyptenaren en de mannen die de Tigris en de Eufraat bevolkten. Pas in de lente zou het Belgische koningshuis mijn slordige prentenboek sieren. Het heeft tot lang daarna geduurd voor ik doorhad dat die Leopold II eigenlijk niet zo’n fijne dingen ın onze kolonie aan het doen was. Doch ook dit terzijde. Het grootste stuk van het vroegere Mesopotamië ligt waar nu Irak is. Kleinere gebieden van het Tweestromenland situeren zich in Turkije, Saoedi-Arabië, en Syrië. De kerels daar waren hun tijd ver vooruit. Dachten dat de aarde een bol was. Ontwikkelden het spijkerschrift. Bedachten het 60-tallig getalstelsel, waar wij nu ook nog dankbaar gebruik van maken. En zo veel meer.Kortom: aan de Tigris werd geschiedenis geschreven. Nu kan men er zijn aftandse Renault 11 komen wassen. Ook zinvol natuurlıjk. Die Renault 11 doet me plots weer denken aan een memorabele rit met dito vehikel in Colombia.Mijn geheugen schijnt te functioneren. Het moet de hitte zijn.- stijn -

Tweestromenland
Al te vaak laat mijn geheugen me in de steek. Wie me enigszins kent weet dat. Af en toe echter zijn er van die uitzonderingsmomenten die de regel bevestigen. Neem nu gisteren.

We verkennen dan Diyarbakir, het centrum van Koerdisch Turkije, dat overigens minder onrustig is dan we verwacht hadden. Blijkt die stad aan de Tigris te liggen. “De Tigris”, zeg ik tegen mezelf, “dat moet dıe fameuze rivier zijn die vroeger samen met de Eufraat het Tweestromenland ofte Mesopotamië vormde.” Niets is mınder waar.

Naar aanleiding van voorgaande zin even een terzijde: in het Turkse alfabet bestaat zowel de i (met puntje, zoals bij ons) als de ı zonder puntje. Die ı zonder puntje staat vervelend genoeg op de zelfde plaats van het klavier waar zich bij ons de i mét puntje bevindt. Lastig typen dus.

Waar was ik? Herınnerıngen (lap, weer geen puntjes) aan vervlogen tijden. De lagere school. Toen het leek of we ieder schooljaar in september moesten beginnen met prentjes in een boek te plakken over de prehistorie. Een maand later of zo volgden dan de Egyptenaren en de mannen die de Tigris en de Eufraat bevolkten. Pas in de lente zou het Belgische koningshuis mijn slordige prentenboek sieren. Het heeft tot lang daarna geduurd voor ik doorhad dat die Leopold II eigenlijk niet zo’n fijne dingen ın onze kolonie aan het doen was. Doch ook dit terzijde.

Het grootste stuk van het vroegere Mesopotamië ligt waar nu Irak is. Kleinere gebieden van het Tweestromenland situeren zich in Turkije, Saoedi-Arabië, en Syrië. De kerels daar waren hun tijd ver vooruit. Dachten dat de aarde een bol was. Ontwikkelden het spijkerschrift. Bedachten het 60-tallig getalstelsel, waar wij nu ook nog dankbaar gebruik van maken. En zo veel meer.

Kortom: aan de Tigris werd geschiedenis geschreven. Nu kan men er zijn aftandse Renault 11 komen wassen. Ook zinvol natuurlıjk. Die Renault 11 doet me plots weer denken aan een memorabele rit met dito vehikel in Colombia.

Mijn geheugen schijnt te functioneren. Het moet de hitte zijn.

- stijn -

Blog comments powered by Disqus